σας τα είχα μαζεμένα
Η ΠΡΩΤΗ ΡΥΤΙΔΑ
Η πραγματικότητα τρυπώνει στο πλατώ του λάιφστάιλ,
τα χάχανα σταματούν, οι αρλούμπες σταματούν, τα πειράγματα σταματούν,
ο τηλεοπτικός χρόνος παγώνει,
οι καλεσμένοι παγώνουν, η παρουσιάστρια παγώνει, οι αδερφές παγώνουν,
ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ! η ψυχολόγος παγώνει και αυτή,
ο φλορ μάνατζερ τη σπρώχνει με δύναμη να μπει στο πλάνο,
αυτή σκοντάφτει, πέφτει πάνω στην παρουσιάστρια,
παρασύρει όλο το συφερτό σε μια λυτρωτική καραμπόλα,
που καταλήγει σε χίλια παγωμένα κομματάκια αμηχανίας.
Είναι 10 το πρωί και η γυμνή τραγουδίστρια με μάτι γλαρό ξεφωνίζει:
Είδα είδα την πρώτη μου ρυτίδα,
με όλα αυτά που ά-κου-σα,
τα αυτάκια μου βγάλαν πυτιρίδα,
με όλα αυτά που ά-κου-σα,
Μη μου λέτε για χαλυβουργική,
πετροπόλεμο στο κέ-ε-ντρο,
η ατμόσφαιρα να είναι γιορτινή,
πάλι καίγεται το δέ-ε-ντρο,
Θα ψωνίσω από το ιντερνέτ,
του αγοριού μου μια κωλώ-ω-νια,
θα μου πει: "Μωράκι είσαι τζετ",
κατεβαίνουμε για ψώ-ω-νια!
Οι πολλοί Λίγοι
πολλοί με εκμεταλλεύτηκαν γιατί ήμουνα μικρός,
βασίστηκαν στο πάγιο, κοινό σε όλους γνώρισμα,
εκείνο του πρωτόβγαλτου, του έξω από τα κόλπα,
την κάποια συστολή, δύσκολο να πεις όχι,
ζαλίζεσαι από λόγια, κολπάκια της οκκάς,
ξεφτίσαν απ΄ τη χρήση, η λάμψη τους εχάθη,
στα απλωμένα χέρια...
μα η τριβή με δαύτους σε όλα διδακτική,
μαθαίνεις να γνωρίζεις το άρρωστό τους βλέμμα,
την άκρα υπεροψία, απόλυτο κενό,
βλέμμα μα και μυαλό...
τώρα πια ξεχωρίζεις μες στα πολλά τους λόγια,
πότε σε κοροϊδεύουν και πότε σε γελάνε,
τώρα πια δε θαμπώνεσαι απ΄τα σαξές τους στόρυ,
τα διάβασες, τα άκουσες από χιλιάδες ίδιους,
τί διάολο, πώς γίνεται; τόση επιτυχία με τόση δυστυχία;
και νάτοι πάλι έρχονται, πάλι να σου ζητήσουν,
εκείνο που σου ζήτησαν την πρώτη πρώτη ώρα,
πάλι το ίδιο ακριβώς, το ίδιο ακριβώς,
και πάλι τους το δίνω, όχι γιατί με έπεισαν,
όχι γιατί μπερδεύτηκα, όχι γιατί θαμπώθηκα,
αλλά γιατί το μπούχτησα, γιατί δεν έχει αξία,
ό,τι αυτοί ζητάνε, με τόση απελπισία,
πάρε ρε βλάκα πάρε, πάρε αυτό το λίγο,
μοιάζει βλέπεις με εσένα, είσαι και εσύ λίγος.
Η πραγματικότητα τρυπώνει στο πλατώ του λάιφστάιλ,
τα χάχανα σταματούν, οι αρλούμπες σταματούν, τα πειράγματα σταματούν,
ο τηλεοπτικός χρόνος παγώνει,
οι καλεσμένοι παγώνουν, η παρουσιάστρια παγώνει, οι αδερφές παγώνουν,
ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ! η ψυχολόγος παγώνει και αυτή,
ο φλορ μάνατζερ τη σπρώχνει με δύναμη να μπει στο πλάνο,
αυτή σκοντάφτει, πέφτει πάνω στην παρουσιάστρια,
παρασύρει όλο το συφερτό σε μια λυτρωτική καραμπόλα,
που καταλήγει σε χίλια παγωμένα κομματάκια αμηχανίας.
Είναι 10 το πρωί και η γυμνή τραγουδίστρια με μάτι γλαρό ξεφωνίζει:
Είδα είδα την πρώτη μου ρυτίδα,
με όλα αυτά που ά-κου-σα,
τα αυτάκια μου βγάλαν πυτιρίδα,
με όλα αυτά που ά-κου-σα,
Μη μου λέτε για χαλυβουργική,
πετροπόλεμο στο κέ-ε-ντρο,
η ατμόσφαιρα να είναι γιορτινή,
πάλι καίγεται το δέ-ε-ντρο,
Θα ψωνίσω από το ιντερνέτ,
του αγοριού μου μια κωλώ-ω-νια,
θα μου πει: "Μωράκι είσαι τζετ",
κατεβαίνουμε για ψώ-ω-νια!
Οι πολλοί Λίγοι
πολλοί με εκμεταλλεύτηκαν γιατί ήμουνα μικρός,
βασίστηκαν στο πάγιο, κοινό σε όλους γνώρισμα,
εκείνο του πρωτόβγαλτου, του έξω από τα κόλπα,
την κάποια συστολή, δύσκολο να πεις όχι,
ζαλίζεσαι από λόγια, κολπάκια της οκκάς,
ξεφτίσαν απ΄ τη χρήση, η λάμψη τους εχάθη,
στα απλωμένα χέρια...
μα η τριβή με δαύτους σε όλα διδακτική,
μαθαίνεις να γνωρίζεις το άρρωστό τους βλέμμα,
την άκρα υπεροψία, απόλυτο κενό,
βλέμμα μα και μυαλό...
τώρα πια ξεχωρίζεις μες στα πολλά τους λόγια,
πότε σε κοροϊδεύουν και πότε σε γελάνε,
τώρα πια δε θαμπώνεσαι απ΄τα σαξές τους στόρυ,
τα διάβασες, τα άκουσες από χιλιάδες ίδιους,
τί διάολο, πώς γίνεται; τόση επιτυχία με τόση δυστυχία;
και νάτοι πάλι έρχονται, πάλι να σου ζητήσουν,
εκείνο που σου ζήτησαν την πρώτη πρώτη ώρα,
πάλι το ίδιο ακριβώς, το ίδιο ακριβώς,
και πάλι τους το δίνω, όχι γιατί με έπεισαν,
όχι γιατί μπερδεύτηκα, όχι γιατί θαμπώθηκα,
αλλά γιατί το μπούχτησα, γιατί δεν έχει αξία,
ό,τι αυτοί ζητάνε, με τόση απελπισία,
πάρε ρε βλάκα πάρε, πάρε αυτό το λίγο,
μοιάζει βλέπεις με εσένα, είσαι και εσύ λίγος.
