κάρτα χριστουγέννων

αφού έγραψε τη διεύθυνση στον φάκελο μπήκε μέσα και σφραγίστηκε. περίμενε δύο εβδομάδες. ο φάκελος άνοιξε. πήγε και ακούμπησε στον τοίχο. και το κορμί μου ζεστάθηκε.

Επιβεβαιώστε

σε παρακαλώ, μη μου πεις τί κατάλαβες, μη με ρωτήσεις αν κατάλαβα εγώ ούτε τί κατάλαβα. ρώτησέ με λίγο πριν πεθάνω. τότε θα σε ακούσω, τότε θα σου μιλήσω. μη μου αποδείξεις τίποτα σε παρακαλώ, μη με κλείσεις σε μία φυλακή χωρίς φως, το ίδιο κάνω και εγώ.
αν επιμένεις μπορείς να μου πεις μία ιστορία, μόνο αν ξέρεις μόνο την αρχή.
σε παρακαλώ μην είσαι σίγουρος.
σε παρακαλώ μη γίνεις ένα νούμερο,
μία αφαίρεση, μία στατιστική,
μην πρωτοκολληθείς,
σε δείξουν οι ειδήσεις,
σημαία σε προεκλογικό αγώνα,
κεφάλαιο του ευαγγελίου,
διαταγή σε πόλεμο,
μην επιβεβαιωθείς, μην είσαι βέβαιος σε παρακαλώ,
το μόνο που επιβεβαιώνεται είναι ο θάνατος, είσαι νεκρός;
"δεν είμαι σίγουρος για τίποτα παρά μόνο για όταν κοιτάω τα αστέρια και ονειρεύομαι".
Βλέπω ένα μεγάλο καραβάνι να διασχύζει την έρημο, τη γεμάτη άμμο. Και το οδηγεί ένας γέρος βερβερίνος. Και αυτός ο γέρος άνθρωπος είναι τυφλός.
Το καραβάνι σταματά, επειδή κάποιοι πιστεύουν ότι χάθηκαν και επειδή βλέπουν μπροστά τους τα βουνά. Κοιτάζουν μάταια την πυξίδα.
Τότε ο τυφλός οδηγός παίρνει μία χούφτα άμμο και τη δοκιμάζει, σαν να είναι τροφή.
Παιδιά μου, λέει ο τυφλός, κάνετε λάθος, μπροστά μας δεν είναι κανένα βουνό, είναι μόνο η φαντασία σας. Ας συνεχίσουμε προς τον βορρά.
Ακολουθούν την οδηγία του γέρονται και τελικά φτάνουν στον βορρά,
και εδώ ξεκινάει η ιστορία, αλλά τί γίνεται μετά δεν ξέρω, ξέρω μόνο την αρχή.

Αστρική Αναφορά

Στο στρώμα,

το αριστερό χέρι περασμένο πάνω από το κεφάλι, 

το δεξί πόδι λυγισμένο έτσι που 

η πατούσα ακουμπάει πίσω στο γόνατο, 

σε μία χορευτική στάση.

Ευθεία επάνω ένα άνοιγμα στο ταβάνι,

ο ουρανός και λαμπερά αστέρια παρά το φως της πόλης.

Ένα κομμάτι πυτζάμας πιασμένο σε μία βέργα που εξέχει,

σκόνη στα μαλλιά και φτερά νυκτόβιων πουλιών.

Στο άνοιγμα προβάλλουν κάμερες και φωτογραφικά φλας,

σημαδεύουν τυχαία σημεία στο χώρο και τα αποτυπώνουν σε μηχανές χωρίς φιλμ. Δημοσιογραφικά κασεττόφωνα ηχογραφούν

τα τσαφ και κλικ. Οι δημοσιογράφοι παίρνουν συνέντευξη ο ένας στον άλλον.

-Ξέρατε τίποτα; Είχατε ακούσει τίποτα; Σας τράβηξε καθόλου την προσοχή όλο αυτό τον καιρό το τίποτα; Μιλήστε μας για το τίποτα.

Ερωτήσεις και μία προστακτική στο τέλος. Καμμία απάντηση.

Το σώμα στο κρεββάτι:

Τα βλέφαρα ορθάνοιχτα. Οι κόρες διεσταλμένες. Στο ένα αυτί γρατζουνιές από γυναικείες φωνές. Από το άλλο τρέχει αίμα.

Ο αστυνόμος καταγράφει την αναφορά του. Έχει ήδη συμπληρώσει εικοσιμία σελίδες. Ξέρει ότι πρέπει να γράψει άλλες έξι αλλά δεν του φτάνουν οι λέξεις. Σε μία κίνηση απελπισίας τραβάει τα φωνήεντα. Πάλι δεν τα καταφέρνει. Τελικά, γράφει ένα τραγούδι που άκουσε τραβώντας το σίγμα
ακολουθώντας την πορεία του σώματος
από τα αστέρια
στο όνειρο
μέσα από το άνοιγμα στο ταβάνι
μέχρι το στρώμα

και του φτάνει

ενηλικιώθηκα: μπήκα στην κατάσταση όπου κανείς δεν μπορεί πραγματικά να με εμποδίσει να κάνω βλακείες.