αν ήσουνα στη θέση μου θα τα' κανες όλα έτσι,
όχι έτσι όπως τα έκανα θάλασσα και μαντάρα,
αν ήσουνα στη θέση μου θα τα' κανες αλλιώς,
αλλά ευτυχώς δεν είσαι, εσύ είσαι καλός...

αμα μπορούσες μια στιγμή για μένα να αποφασίσεις,
θα έκανες όσα ήθελα, δε σηκώνεις αντιρρήσεις,
δεν είσαι σαν και μένα, βλάκας και φοβιτσιάρης,
εσύ είσαι παλήκαρος, μάγκας και αλανιάρης,

μα όσα λες τα λες, γιατί ποτέ δεν αποφάσισες,
κάτι μόνο από σένα για σένα και γιάλλονε κανένα,
γιατί τότε θα το ξερες πως ό,τι αποφασίσεις,
υπάρχει μια περίπτωση να σου το γαμήσεις.

ένα πρωί

του γονικού μας το παράθυρο,
με τ' ανθισμένο του περβάζι,
σαν πλαίσιο εικόνας μου φαινότανε,
σαν μι' ανοιξή να οργιάζει.

αλλά μεσά του ο κόσμος φάνταζε,
με μιαν αχλή ντυμένος γάζα,
που των αιθέρων και της θάλασσας,
αντιφεγκίζαν τα γαλάζα.

μα ένα πρωί ξύπνησα ανήσυχος,
με μια βαθιά εντός μου λύπη,
για κάτι που ποτέ δε γνώρισα,
μα το νοιωθά όμως πως μου λείπει.

και κει που πάντα έλεγα νά μενα,
την ευτυχία για να προσμένω,
το αφυπνισμένο ένοιωσα είναι μου,
ένα πρωί φυλακισμένο.

και αχ του σπιτιού μας το παράθυρο,
που ευώδαε πάντα από το δυόσμο,
ένα πικρό πρωί μου φάνηκε,
ότι μου κρύβει όλο τον κόσμο.