αλατόνερο

να σου πω κάτι;
γίνε εσύ νερό,
να γίνω εγώ,
μια χούφτα αλάτι.

κι ό,τι είπαμε,
δεν το είπαμε,
νερό κι αλάτι.

ό,τι χάσαμε

οι κάτω των 30 υποστηρίζουν ότι,
ό,τι χάσαμε θα το ξαναβρούμε,
οι άνω των 40 ότι δε θα το ξαναβρούμε,

οι ενδιάμεσοι ψάχνουν.

μετά από χρόνια

μετά από χρόνια, κατά τις θερινές μου διακοπές
εκείνου του χρόνου και ενώ θα βρίσκομαι
στο πατρικό μου σπίτι, ξαπλωμένος
στην αιώρα μου, η οποία ακόμα και
σήμερα είναι δεμένη στην ίδια θέση,
κάτω από την κληματαριά που σκεπάζει
τη μισή νότια βεράντα, θα με πλησιάσει
ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Όντας βαθύς γνώστης του μεγάλου
δισκογραφικού μου έργου,
αλλά ελάχιστα γνωρίζων εμένα προσωπικώς
θα διστάσει να μου μιλήσει.
Έτσι, αναγκαστικά, θα μιλήσω εγώ:
-Λευτέρη, ο χρόνος σου φέρθηκε με επιείκια.
-Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, και
γιατί είσαι η τρανή απόδειξη αυτού που
χρόνια τώρα υποστηρίζω στις εκπομπές μου.
Ο στιχουργός είναι η φίρμα.
-Είχες δίκιο, αλλά πού να το΄ βρισκες;

το χειλιοειπωμένο

πες μου το με τα χείλια σου,
πες το με μιαν ανάσα,
στον τελευταίο στεναγμό,
αυτό που θέλουμε όλοι.


αν έχω κάτι να σου πω,
είναι χηλιοειπομένο,
αυτό που όλοι θέλετε,
είναι το δαγκωμένο,
μήλο δαγκωμένο.

γιαγαλαξυδιακό κουλουράκι

μοιάζω με ένα κουλουράκι,
κι είναι φούρνος η αγκαλιά σου,
ψήνομαι και κοκκινίζω,
στους διακόσιους τα φιλιά σου.

το τραγούδι της σειρήνας

το τραγούδι σου σειρήνα,
την αρχαία μου την πείνα,
ξελογιάζει,
και κει που' τανε να φύγω,
κει που δρόμους μπρος μου ανοίγω,
η στερνή σου η στροφή,
επιτόπια αναστροφή,
που μου τα αλάζει.

κι αργά που φεύγει ο αύγουστος,
φεύγει το καλοκαίρι.
μα η καρδιά μου δίψασε,
σε τούτα δω τα μέρη.

τσιμπο-λόγια

δεν είναι κάτι φοβερό,
νόμοι απλοί της φυσικής,
φαντάσου το σαν την ηχό,
στο χτύπημα μίας χορδής.

είναι και γραμματική,
εκεί μπλέκεται το πράγμα,
νόμοι, και κανονισμοί,
επιδεινώνουνε το τραύμα.

αλλά και πάλι είναι απλό,
το κάνουν όλοι, όλη την ώρα,
τελείως καθημερινό,
από παλιά μέχρι και τώρα.

μα είναι και λόγια αγκαθωτά,
το στόμα αγκυλώνουν,
τσιμπάν τα χείλη δυνατά,
και τα ματώνουν.

Καλύτερα που δε μιλάς
τα λόγια μας ξεχνιούνται
όσα ποτέ δεν είπαμε
αυτά δε λησμονιούνται.

Στηθ(χ)άκια (1)

Έχεις στο στήθος μια ελίτσα μήπως
κι ένα σημάδι κόκκινο πετράδι
έχεις στα χείλη γεύση από σταφύλι
κι έχω ακόμα τ' άρωμα στο στόμα