νύχτες, νύχτες κομπολόι,
τις μετράει ένα ρολόι,
παραδίπλα αφημένο.
κι όταν πάει η ώρα τρεις,
πέφτεις για να κοιμηθείς,
παραδίπλα εγώ μένω.
τα δοντάκια σου χτυπάς,
το κορμάκι σου λυγάς,
τις σκουντιές σου υπομένω.
σου' δωσα εκμέκ να φας,
μου πες πως δε μ' αγαπάς,
κι ας το είχα ειπωμένο.
που ήτανε απ' την Κορέα,
να μου πει για τεχνική, πονηρή.
πως το κάνουν, πως το κάνουν;
κι απ' τα μάτια τους, τους χάνουν;
κι αν μου τα είπε ένα κι ένα,
μυστικές, τεχνικές, κινήσεις,
τ' άκουγα μπουρδουκλωμένα,
δύσκολο να συνεννοηθώ.
με ό,τι πήρα, τελικά, χαμπάρι,
να μην ήξερα κινέζικα, να πάρει!
είπα τελοσπάντων να κρυφτώ.
μ' έψαχνε η αστυνομία στη στεριά,
στα λιμάνια, τα λιμενικά,
δε με έβρισκε κανείς.
κι έβλεπα μονάχα πόδια να γυρνάνε,
κι άκουγα μόνο φωνές ,να ρωτάνε:
μα που να' ναι;
κάτω απ'το κρεββάτι είχα κρυφτεί,
ώσπου είδα δύο μάτια,
χρώματάκι λουλακί.
το 'ξερα από την αρχή,
πως θα μ' έβρισκες εσύ.
που μασά του φραππέ τα καλαμάκια,
που κοιτάζει με δυο μάτια λουλακί,
τα άστρα στου χωριού της τα σκαλάκια,
και χορεύει μουσική λατινική.
που θυμώνει και μουτρώνει,
που δε θέλει και πολλά,
λίγο, λίγο μαλακώνει,
πάλι με ξαναφιλά.
που τη νοιάζει γενικώς,
ο πλανήτης και η χώρα,
που αλλάζουν συνεχώς,
κι ας μας πέρασε η ώρα.
ζωγραφίζει ζωγραφιές,
τα πινέλα της με δένουν,
καίει απανωτές φωτιές,
που όλο σε καλό μου βγαίνουν.
