αγρότες ήμασταν και βοσκοί.
είχαμε χίλια πεντακόσια πρόβατα. μόνο το χωριό.
και τούτα τα μεγάλα σπίτια, μαζί τα χτίσαμε. μία μία πέτρα.
τότε δεν υπήρχαν κάρα και φορτηγά να τα φορτώνουμε, δεν υπήρχαν δρόμοι.
τώρα το χωριό έχει δρόμους,
αλλά τα σπίτια χάσκουν άδεια.


βλέπεις μας κυνήγησε ο χρόνος.
από ένα σημείο και μετά
δεν προλαβαίναμε να ευχαριστηθούμε.
έτσι ο χρόνος μας έδιωξε από τις άκρες που στεκόμασταν,
στο κέντρο. όλοι μαζί. για πιο γρήγορα. κατάλαβες;

τώρα θα πω κάποια πράγματα για τα άτομα που βασίζονται στην ευγένεια των ξένων.
όλοι οι ξένοι μεταξύ τους είναι ευγενικοί. παράδειγμα: όταν πατάς το πόδι ενός ξένου (δεν τον γνωρίζεις) στο λεωφορείο ζητάς ευγενικά συγγνώμη και αυτός, επειδή ακριβώς είσαι ξένος του, χαμογελά συγκαταβατικά και ψυθιρίζει δεν πειράζει.
όλα αυτά επειδή είστε ξένοι μεταξύ σας.
αντίθετα αν πατήσεις το πόδι του αδερφού σου ή της αδερφής σου το πολύ πολύ να πεις
όπα σόρρυ, και κείνος/η να σου τραβήξει τα μαλλιά.
όλα αυτά επειδή δεν είστε ξένοι μεταξύ σας.
αν όμως σου τραβήξει τα μαλλιά η αδερφή σου ούτε θα προσβληθείς, ούτε θα στεναχωρηθείς ούτε θα θυμώσεις. επειδή δεν είστε ξένοι. αυτό είναι ένα καλό του να έχεις δικού σου ανθρώπους. μπορείς να κάνεις πράγματα σε αυτούς και αυτοί σε σένα χωρίς να στεναχωρηθείτε που αν τα έκανες σε ξένους θα ήταν πρόβλημα.
από την άλλη όμως υπάρχουν κάποια άτομα τα οποία είναι με όλους ξένα.
γιατί;
επειδή έτσι τους συμφέρει.
επειδή είναι τόσο κούφια συναισθηματικά και ψυχικά, τόσο εγωιστές, τόσο αδιάφοροι, τόσο γαμημένες πουτάνες που όποιος τους προσεγγίζει ή όποιον προσεγγίζουν γαμιέται.
οπότε σαν μόνη γαμημένα ψεύτικη διέξοδο στην κοινωνία επιλέγουν το να είναι με όλους ξένοι, απευθύνονται με ψεύτικη ευγένεια στους πάντες και δέχονται την ψεύτικη ευγένεια των ξένων όπως η γάτα το χέρι που τη χαϊδεύει αλλά που το δαγκώνει κιόλας όταν ακουμπήσει το πιατάκι του φαγητού της.
λοιπόν παιδιά.... αφήστε στην άκρη τις ευγένειες και τις μαλακίες με τους αγνώστους. δεν έχει κανένα νόημα. τον άγνωστο τον βλέπουμε ορθολογιστικά. σας πάτησα κύριε; δεν το ήθελα. το λεωφορείο ξεκίνησε απότομα. αυτό φταίει. τί συγγνώμη και μαλακίες; άντε γαμήσου. με την ίδια πιθανότητα που βρέθηκε το πόδι σου από κάτω με την ίδια πιθανότητα βρέθηκε το πόδι μου από πάνω. άντε γαμήσου λοιπόν. άντε και γαμήσου.
παιδιά. αφήστε τους εγωισμούς. βρείτε ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν να αγαπηθούν και αγαπήστε τους. αφήστε στην άκρη κόμπλεξ και μαλακίες και ακούστε τους. όσο για τους άλλους τους κατά συνθήκη φίλους και ευγενικούς, είπαμε... ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΓΑΜΗΘΟΥΝ.

ΜΠΡΑΖΙΛ

εκεί που οι καρδιές χαίρονταν τον ιούνιο, εμείς σταθήκαμε κάτω από ένα πορτοκαλί φεγγάρι,
ψιθυρίσαμε σιγά o ένας στον άλλο ότι:
"σύντομα..."
και φιληθήκαμε.

μετά, το αύριο ήταν μια ακόμα μέρα, το πρωί βρέθηκα μίλια μακριά, να έχω χίλια πράγματα να πω,
και τώρα, την ώρα που το φως σβήνει πάνω στον ουρανό, θυμάμαι τις δονήσεις της αγάπης μας,
και για ένα πράγμα είμαι σίγουρος:
θα γυρίσω.

το ξέρω, ότι το ξέρεις.
βουλιάζουμε σε μια βαθιά λήθη.
το ξέρω, ότι το ξέρεις.
βουλιάζουμε σε ένα ατέλειωτο μπέρδεμα.
για αυτό πρέπει να προσέξουμε και να το μοιραστούμε.
μαζί.
για αυτό, σε παρακαλώ, ας βγάλουμε τα ρούχα μας,
μας χρειάζεται να το νιώσουμε,
για αυτό σε παρακαλώ, ας βγάλουμε τα ρούχα μας,
μας χρειάζεται να το ζήσουμε,
και να τραγουδήσουμε:
γάμα με, γάμα με, γάμα με, με κάνεις να χύνω ξανα, με κάνεις να χύνω ξανά, γάμα με γάμα με γάμα με, με κάνεις να χύνω ξανά, με κάνεις να χύνω ξανά.

κατεβαίνουμε το χωματόδρομο τρέχοντας,
τα πόδια, σφυριές στη γη,
κόκκινη σκόνη μας τυλίγει,
τώρα εμείς και η φόρα μας,
μας σπρώχνει με όλη μας τη δύναμη,
ο μόνος τρόπος να τη σταματήσουμε,
είναι να σκάσουμε στη θάλασσα,
και η δίνη μας θα μας ρουφήξει στο βυθό.