ένα περιστατικό από τις περιπλανήσεις του δούκα Κλάναν στην πόλη

ο δούκας Κλάναν περπατούσε με τα χέρια στις τσέπες,
όχι επειδή έκανε κρύο,
άλλωστε φορούσε γούνινα γάντια από γούνα λεοπάρδαλης,
αλλά γιατί ήθελε να τονίσει ότι δεν υπήρχε περίπτωση να σκοντάψει και να πέσει.
Για τω Θεώ, ήταν ένας δούκας!
περπατούσε και ευγενικές σκέψεις περνούσαν από το μυαλό του,
σκεφτόταν τη θάλασσα το καλοκαίρι, την όμορφη ερωμένη του και άλλα ευγενικά,
ώσπου αίφνης, ένα μηχανάκι του έκλεισε το δρόμο.
-ΦΙΛΕ! ΠΟΣΟ ΕΙΝΑΙ;
-γίνετε πιο σαφής, αγαπητέ.
-ΠΟΙΟΣ ΝΙΚΑΕΙ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ;
-δεν ξέρω αγαπητέ, δεν ασχολούμε.
-ΟΧΙ Η ΘΡΥΛΑΡΑ; ΦΤΟΥ ΣΟΥ, ΓΑΜΩ ΤΑ ΓΑΜΗΔΙΑ. ΠΑΛΙ ΚΟΥΒΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ.
ο δούκας Κλάναν σκούπισε το μέτωπό του και προχώρησε.