μια πίκρα

Τα πρώτα μου χρόνια τ’ αξέχαστα τα ‘ζησα
κοντά στ’ ακρογιάλι,
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
πλατειά και μεγάλη.
και κάθε φορά που μπροστά μου η πρωτάνθιστη
ζωούλα προβάλλει,
στενάζεις, καρδιά μου, το ίδιο αναστένασμα:
να ζούσα εκεί πάλι
μια εμένα είν’ η μοίρα μου, μια εμένα είν’ η χάρη μου,
δεν γνώρισα κι άλλη:
Μια θάλασσα μέσα μου σα λίμνη γλυκόστρωτη
γλυκειά και μεγάλη
και να! μες τον ύπνο μου την έφερε τ’ όνειρο
κοντά μου και πάλι
Τη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
πλατειά, τη μεγάλη.
κι εμέ, τρισαλίμονο, μια πίκρα με πίκραινε,
μια πίκρα μεγάλη,
και δε μου τη γλύκαινες, της πρώτης λαχτάρας μου,
καλό μου ακρογιάλι.
ποια τάχα φουρτούνα φουρτούνιαζε μέσα μου
και ποια ανεμοζάλη,
που δεν μου την κοίμιζες και δεν την ανάπαυες,
καλό μου ακρογιάλι,
μια πίκρα είν’ αμίλητη, μια πίκρα είν’ αξήγητη,
μια πίκρα μεγάλη,
η πίκρα που είν’ άσβηστη και μες τον παράδεισο
των πρώτων μας χρόνων κοντά στ’ ακρογιάλι.