φωτορομάντζο

εγώ οδήγαγαγαγαγα ανετίλα τη μερτσέντα μου,
όταν τελείως ξαφνικά και εκεί που δεν το περίμενα (στην άκρη του δρόμου),
βλέπω ένα κάβουρα να μου κάνει νόημα, με νόημα.
σταματάω, ανοίγω το παράθυρο, του λέω τι έγινε;
μου λέει, καλημέρα, αν μπορείτε, σας παρακαλώ να με βοηθήσετε γιατί...
και πριν τελειώσει τη φράση του, κάνει ένα έτσι, σβήνει το αμάξι, μου δίνει μια στη μούρη, μου κάνει ένα κεφαλοκλείδωμα, μου ρίχνει μια κλωτσιά στα αρχήδια, μου τσιμπάει και το μάγουλο, μου αρπάζει τα κλειδιά, μου σπάει τα νεύρα και αρχίζει να τρέχει προς το ποτάμι.
αυτό ήταν. τον έχασα. σκέφτηκα.
βγαίνω από το αμάξι και μπαίνω στο ποτάμι, όπου μου επιτίθενται γιγαντιαία πιράνχας και μου ροκανίζουν τα πόδια. για του λόγου το αληθές:
χωρίς πόδια (κοίτα μαμά! χωρίς πόδια!) βγαίνω από το ποτάμι και τον βλέπω τον πούστη τον κάβουρα να γελάει με τα χάλια μου.

του λέω, κύριε κάβουρα, τί πράματα είναι αυτά; δεν μπορούμε να συζητήσουμε σαν πολιτισμένοι άνθρωπος με κάβουρα; εγώ έχω όλη την καλή...

και πριν τελειώσω τη φράση μου, κάνω ένα αλλιώς, και τον πιάνω τον πούστη από τα πλάγια. του λέω: άστα κλειδιά σιγά σιγά, γιατί σε έχω στο χέρι τωρα.
για του λόγου το αληθές:
συνεχίζεται...