τα μηνίγκια του χτυπάνε σαν ταμπούρλα,
τα χέρια του δυο πένσες που σφίγκουν το τιμόνι,
το πόδι σπρώχνει το πετάλ να ανοίξει την πόρτα,
στο ξέφωτο τρέχοντας προς την κλειστή πόρτα.
γύρω του νερό κόκκινο από τον ήλιο που καθρεφτίζεται αυτάρεσκα,
τί άλλο να του αρέσει;
κοίτα,
φωνάζει στον ήλιο,
η πόρτα ανοίγει,
το αίμα τρέχει,
το νερό πιο κόκκινο,
πιο κόκκινο και από τον ήλιο,
που ντροπιασμένος δύει.