Στην πλατεία ο κόσμος συζητά. Έχουμε κάνει έναν κύκλο και ένας ένας με τη σειρά παίρνει το μικρόφωνο και λέει μία, δύο, τρεις... σκέψεις του. Σκέψεις που σκέφτηκε το πρωί το μεσημέρι, χτες προχτές αλλά και σκέψεις που του ήρθαν ακούγοντας τους προηγούμενους. Μένω έκπληκτος από τις ιδέες και τις σκέψεις και πραγματικά φεύγω από τη λαϊκή συνέλευση με γεμάτο το κεφάλι.

Σκέψεις που γεννιούνται, σκέψεις που ανατρέπονται.

Ακούω προσεκτικά όλους.

Λέει κάποιος ότι θα πρέπει δείξουμε στο κεφάλαιο ότι δε συμφέρουμε. Δεν είμαστε καλός στόχος. Το κεφάλαιο θέλει τον κοινό ευρωπαίο καταναλωτή. Υπερ-καταναλωτή. Για να μπορεί με τη μορφή εταιρειών αποσμητικών να του προσφέρει κρέμα νυκτός, απογεύματος, πρωινού και μεσημεριού, να του προσφέρει κινητό με 15 μεγαπίξελ κάμερα (λες και πρέπει να αποτυπώσουμε την πραγματικότητα όπως είναι με απόλυτη λεπτομέρεια και όχι όπως την λαμβάνουμε εμείς μέσα από το πρίσμα της φαντασίας μας και του σουρρεαλισμού μας), να του προσφέρει ενέργεια στο σπίτι για να ανάβει κάθε μέρα το θερμοσίφωνα να κάνει μπάνιο αφού ζέχνει σα σκατό με τις αηδιές που τον ταϊζει...

Λέει ότι θα πρέπει να πάψουμε να είμαστε υπερκαταναλωτές για να μας αφήσουν ήσυχους. Ποιός θα αγοράσει τη ΔΕΗ άμα βλέπει ότι το κοινό στο οποίο απευθύνεται δεν είναι ενεργοβόρο και δεν υπάρχει περιθώριο κέρδους;

Κάποιος άλλος παίρνει το λόγο και λέει ότι ο καπιταλισμός είναι αδίστακτος. Και ναι μία έκφανσή του είναι ο υπερκαταναλωτισμός αλλά δε σταματά εκεί. Το έχει αποδείξει και στον β παγκόσμιο όταν ο χίτλερ επεδείκνυε το φολκςβάγκεν με την ίδια χαρά που έριχνε βόμβες στην γκουέρνικα.

Κάποιος άλλος λέει ότι σε λίγο θα αναγκαστούμε να μην είμαστε υπερ-καταναλωτές αφού δε θα έχουμε λεφτά να φάμε, όχι να πληρώσουμε τη ΔΕΗ.

Κάποιος άλλος λέει ότι το να αναγκαστούμε είναι κατάντια. Θα αναγκαστούν όσοι κάθονται σαν τις Μαρίες Αντουανέτες στις καφετέριες και χαζολογάνε. Ο πραγματικός άνθρωπος πρέπει να αλλάξει επειδή το θέλει και όχι επειδή τον αναγκάζουν.

Και άλλα πολλά...