όσα φέρνει η ανατολή

αααααααα, κάθομαι τώρα ήσυχα και βλέπω τη ζωή να ξεδιπλώνεται ίδιο χαλί, όχι στα πόδια μου, στο ύψος των ματιών μου, 
να μου κρύβει το σώμα, 
να κρύβει την αλήθεια από κάτω. 
Πάνω στο χαλί, άνθρωποι γελαστοί, συζητάνε χωρίς αμηχανία, δίνουν τα χέρια εγκάρδια και τρίβουν την πλάτη ο ένας του άλλου χωρίς δεύτερες σκέψεις. Εμ βέβαια, αφού τις ξεφορτώθηκαν απάνω μου. Εχτές που ήμασταν μόνοι, ανοίξαν τη σκατοψυχούλα τους. Κατηγορούσαν ο ένας τον άλλο, έβριζαν με τον πιο χυδαίο τρόπο, έφτυναν και δάκρυα ανακούφισης έτρεχαν από τα θολά μάτια τους όταν ομολογούσαν πόσο άσχημα έβλεπαν ο ένας τον άλλον.


Παίρνω βαθιά ανάσα, δυνατή και μυρίζω χώμα. έ; Μέσα από τις πυκνές ραφές του χαλιού, περνά μυρωδιά βρεγμένο χώμα και άνοιξη. Σκύβω με κόπο (το κορμί μου πιάστηκε όρθιο) και κοιτώ τις πατούσες μου. ΜΑΥΡΕΣ. Αμάν, θα με πάρουν για γύφτο. Τα ματάκια είναι προπονημένα να βρίσκουν ψεγάδια. Χώνομαι κάτω από το χαλί. Δε χωράω όρθος, πότε μπουσουλάω, πότε σούρνομαι μαζί με σκουλικάκια και σκαθάρια, τρύπες φιδιών με φοβίζουν, σέρνομαι γρήγορα και προσεκτικά "στα καμμένα τα φίδια φέρονται αλλοπρόσαλλα, δε βρίσκουν νερό και δαγκώνουν αδικιολόγητα", ο τρελλός λαγός βογκάει. Στην υγρή χλόη μουσκεύω και ευχαριστιέμαι.


Ανατολικά το χαλί τελειώνει. Ή εδώ αρχίζει; Στέκομαι όρθιος και άνετος. Κοιτάω τα σκισμένα μου ρούχα, τα ματωμένα γόνατα και τους αγκώνες. αααααχ, φχαριστιέμαι. Κοιτάω πίσω προς το χαλί, ο ήλιος δύει προς τη μεριά του. Οι άνθρωποι είναι μακρυά μου πια και γελάνε,
μα έχουν το νου τους μην τους γελάσουν.
Ο Κύριος, η Κυρία και ο Πύργος. Αυτά στη Δύση. Τελεία. Ανατολικά. Άνω και κάτω τελεία: Ξυπολυτάκια γυρνούν ασκέπαστα, ψάχνουν λίγη λαχτάρα και κάτι να γεμίσουν το πεινασμένο τους κεφάλι. Αγκαλιαζόμαστε όλα μαζί και κοιτάμε τον ήλιο να ανατέλλει ίσα μπροστά μας.


Όσα φέρνει η Ανατολή τα παίρνει η Δύση. Ερχόμαστε βρώμικοι, απαίσιοι και λαχταριστοί στον κόσμο και φεύγουμε καθαροί, κουστουμάτοι μες στα βελούδα, νεκροί.


Δεν βιάζομαι, ευχαριστώ θα περπατήσω, θα πουλήσω την ψυχή μου στο διάολο. Είναι έντιμος ο Διάολος. Στα δίνει όλα και το μόνο που ζητά είναι η ψυχή. Ενώ ο Θεός στα ζητά όλα για να σου δώσει, τί; την αιωνιότητα; Μερσί μπουμπού. Δεν βιάζομαι, ευχαριστώ θα περπατήσω, ίσως και να σουρθώ άμα βρω λίγο αφράτο χώμα.


----------
Διαβάστε όπως να ναι και ηδύποτε το Θείο Τραγί του Σκαρίμπα! Άιντα Μπράβα