θερμές σταγόνες πέφτουνε στη γη

πάρε τη λέξι μου,
δώσε μου το χέρι σου

η ζωή ξέρει

ο χρόνος κυλά, δεν περιμένει.
δεν το' πα εγώ. το είπε ο φθινοπωρινός αγροφύλακας στην εαρινή τους σύναξη.
και είχε δίκιο, αλλά κατά το ήμισι.
στ΄ αλήθεια ο χρόνος κυλά προς μία κατεύθυνση, από το παρελθόν στο μέλλον.
αλλά είναι φορές που περιμένει, όταν η ζωή τον στήνει στο ραντεβού τους.
τότε ο χρόνος κάθεται υπομονετικά στο παγκάκι του, ανάβει ένα τσιγάρο και περιμένει,
όσο η ζωή χαζεύει κάπου αλλού, με το παρόν.
η ζωή ξέρει, κι εγώ την εμπιστέυομαι.
δεν το' πα εγώ, το είπε ο μέγας ανατολικός, καπνίζοντας φτηνά τσιγάρα.

είμαι δεκαεξάρης, σας γαμώ τα λύκεια.

δεν είμαι πασόκα,
δεν είμαι ούτε κουκουέ,
είμαι ό,τι είμαι,
κι ό,τι τραγουδώ για σε.

Μυστικό Τοπίο

για να σ' αγκαλιάσω με καημό, και τόσο να σε νιώσω,
όσο είναι τοπίο μυστικό, τούτο δω, που ποθώ ν' αποδώσω.

λείπω, λίπο, λιποζάν

λιώνω σαν το λιποζάν,
στα χειλάκια σου, αμάν!

λείπω, λύπη, λιποζάν,
οχ αμάν κι αμάν αμάν.