σε ένα φλυτζανάκι.

του πρωινού το καραβάκι,
πλέει σε ένα φλυτζανάκι,
του καφέ.
φοράς μια αμάνικη ριγέ,
και στέκεσαι στη μέση,
μήπως κανένας πέσει,
στο κύμα του καφέ.
μήπως κανένας ξεχαστεί,
μήπως αφήσει το κουπί,
και τονε φάει το ρέμα.
μα άμα καίει ο καφές,
καίγεσαι τότε θες δε θες,
αλήθεια είναι και ψέμα,
πως συ θα πέσεις πρώτα.