μετά από χρόνια

μετά από χρόνια, κατά τις θερινές μου διακοπές
εκείνου του χρόνου και ενώ θα βρίσκομαι
στο πατρικό μου σπίτι, ξαπλωμένος
στην αιώρα μου, η οποία ακόμα και
σήμερα είναι δεμένη στην ίδια θέση,
κάτω από την κληματαριά που σκεπάζει
τη μισή νότια βεράντα, θα με πλησιάσει
ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Όντας βαθύς γνώστης του μεγάλου
δισκογραφικού μου έργου,
αλλά ελάχιστα γνωρίζων εμένα προσωπικώς
θα διστάσει να μου μιλήσει.
Έτσι, αναγκαστικά, θα μιλήσω εγώ:
-Λευτέρη, ο χρόνος σου φέρθηκε με επιείκια.
-Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, και
γιατί είσαι η τρανή απόδειξη αυτού που
χρόνια τώρα υποστηρίζω στις εκπομπές μου.
Ο στιχουργός είναι η φίρμα.
-Είχες δίκιο, αλλά πού να το΄ βρισκες;