κολυμπώ και σε σκέφτομαι

είχα στηθεί, πως είναι στημένοι οι εύζωνες στο σύνταγμα, και κοίταζα τον ορίζοντα.
είχα κατέβει στο λιμάνι από νωρίς το πρωί, με το που ξύπνησα.
δεν ήπια καφέ, ούτε έφαγα τίποτα, όπως συνηθίζω.
είχα κοιμηθεί με τα ρούχα.
ούτε που νήφτικα.
οι τσίμπλες στα μάτια μου με ενοχλούσαν.
αλλά δεν τα έτριβα.
δεν έκανα την παραμικρή κίνηση, παρέμεινα στητός, προσοχή.
μέχρι που ήρθε το πλοίο.

σκέφτηκα τον εαυτό μου να ανεβαίνει, τον είδα να πιάνει μια μεριά στο κατάστρωμα.
με είδα τελευταία στιγμή να το ξανασκέφτομαι, να σπρώχνω τον κόσμο που ανέβαινε στο πλοίο, για να περάσω αντίθετα, ανάμεσά τους, να κατέβω.
με είδα να το ξανασκέφτομαι, να με παρασέρνει πάλι το πλήθος και να επιστρέφω στη μεριά μου.

σκέφτηκα το πλοίο να ξεκινά, να φτάνει στην έξοδο του λιμανιού, και να με πάλι στημένος στην πρύμνη, αφού το είχα ξανασκεφτεί, έτοιμος να πηδήσω στο νερό, να κολυμπήσω πίσω, αλλά με είδα να το ξανασκέφτομαι, και να επιστρέφω στη μεριά μου.

μετά φαντάστηκα να φτάνει το πλοίο στον Πειραιά, να κορνάρει τρεις φορές στα άλλα πλοία που ήταν δεμένα στο λιμάνι, να κάνει μανούβρες να αράξει, μα πριν δέσει στους κάβους με σκέφτηκα να σε σκέφτομαι και πια με είδα καθαρά να βουτάω στα βρωμόνερα του λιμανιού, χωρίς δεύτερη σκέψη, με είδα να κολυμπάω ανοιχτά στο πέλαγος, για ώρες ατελείωτες, να κοντέβω να πνιγώ, να πεθαίνώ της δίψας και της πείνας, να είμαι έτοιμος να λυποθυμήσω, να νιώθω τους μυς μου να καίγονται, μέχρι που με είδα τελικά να κολυμπάω στο λιμάνι του νησιού μου, είδα τον κόσμο που είχε μαζευτεί για να με προϋπαντήσει, είδα το δήμαρχο να μου σφίγγει το χέρι, την μπάντα να παίζει σκοπούς προς τιμή μου, άκουσα τον υπουργό αιγαίου να με αποκαλεί λαμπρό παράδειγμα αποκέντρωσης, αλλά είδα και εσένα να έρχεσαι προς το μέρος μου και να μου δίνεις μια ξανάστροφη, τόσο δυνατή που δεν την άντεξα, έπεσα στα πόδια του υπουργού και φαντάστηκα τον εαυτό μου να ξεψυχά.

οπότε το ξανασκέφτηκα, έκανα μεταβολή, περπάτησα μέχρι το σπίτι μου, νύφτικα, ήπια καφέ,
και έφαγα μηλόπιτα.
μετά κολύμπησα λιγάκι.