τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται...

είχα καιρό να δω τους συγγενείς μου,
τους φίλους και γνωστούς.
τυχαία μπορεί να συναντούσα κανέναν πρόγονό μου στο πάρκο.
αλλά και πάλι δεν την έλεγες συνάντηση.
απλά έβλεπα τον προπάππο μου,
που τον ήξερα μόνο από φωτογραφίες.
αυτός μπορεί να με κοίταζε για μια στιγμή,
επειδή μπορεί να του θύμιζα τον εαυτό του,
και αυτό ήταν όλο.
δεν ήταν συνάντηση με χαιρετούρες κλπ.
τα βαριόμουν ανέκαθεν αυτά,
πόσο μάλλον να κάθομαι να εξηγώ στον προπάππο μου ποιος είμαι.
μπορεί να με παίρναγε και για τίποτα πρεζάκι του πάρκου και να φώναζε κανέναν αλφαπίτη,
και να χα μπλεξίματα.

όταν εμφανίστηκε όμως ο λευτέρης,
χάρηκα πολύ.
αμέσως σηκώθηκα από το παγκάκι που είχα αράξει και έτρεξα προς το μέρος του:
-Καλως όρισες, του είπα γελαστός.
-Επ, γιαγαλαξυδιακέ, σε έψαχνα.
πού γύρναγες; εγώ είμαι από ώρα εδώ.
μιλήσαμε λίγο με το λευτέρη,
είχαμε χαρεί που με βρήκε.
μιλήσαμε περί ανέμων και υδάτων,
για τους στίχους μας,
για τις ζωές μας,
και για τους θανάτους μας...
ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!

*αλφαπίτης = εργαζόμενος στην ασφάλεια παραδείσου (Α.Π)