είναι μια ώρα δύσκολη

την ώρα που οι παλμοί τους ενενήντα φτάνουν,
τη γη κάτω τα πόδια άξαφνα όταν χάνουν,
και από τη μύτη τρέχει το αίμα σαν ρυάκι,
το άρωμά σου απλώνεται στις φλέβες μου φαρμάκι.

έτσι είναι ωραία, η έγνοια μου, κυρά μου, να σαι συ,
και στην κουβέντα δε βαστώ, την κούπα το κρασί,
σηκώνοντας και πίνοντας θα βρω το δρόμο πίσω,
στο παιδικό κορμάκι μου μαζί σου θα γυρίσω.