έτσι και γίνω ταξιτζής.

στην πιάτσα θα το ξέρουνε,
μια μέρα θα με φέρουνε,
με ανοιγμένη μύτη.

γιατί όλες μου τις κούρσες,
θα πάω εκεί που ζούσες.
στο πατρικό σου σπίτι.

και ας ρωτάω -που πάτε;
όλους μου τους πελάται,
ένα δρόμο θα βρίσκω.

εκεί που σε συνάνταγα,
τότε που σε αγάπαγα,
πιο πάνω από τη Μίσκο.

όλους εκεί τους πάω,
γιατί τους αγαπάω,
όλους τους, σαν εσένα,

μα θα είναι κάτι νευρικοί,
κάθολου καταδεκτικοί,
τα νεύρα τους σπασμένα,

κι από τις κούρσες σαν γυρνώ,
στην πιάτσα θα παραμιλώ,
με μάτια μπλαβισμένα.