πολλοί θέλουν την άνοιξη κι άλλοι το καλοκαίρι, μα το χειμώνα το βαρύ μονάχα οι καλογέροι.

έτσι και χειμωνιάσει, χάνω την όρεξή μου,
ούτε μιλώ, ούτε λαλώ, δεν τρώω το φαΐ μου,
μόνο για τσιγάρα το σπίτι μου αφήνω,
μόνη μου διασκέδαση κανά κονιάκ να πίνω.

ακούω απ' την τηλιόραση, που παίζει όλη μέρα,
καταστροφές και φονικά, μολύνουν τον αέρα,
και έτσι κλείνω παράθυρα, διπλοκλειδώνω πόρτες,
άμα ηρεμήσουν οι καιροί, τότε θα βγω, μονάχα τότες.

με πιάνει ψυχομπούκωμα, που δε βλέπω ανθρώπους,
και νοσταλγώ τις εκδρομές, ταξίδια σε άλλους τόπους,
λέω να πάω την κυριακή, εδώ κοντά καμμιά εκδρομή,
μα πριν να σώσω τη σκέψη μου, ανοίγουν οι ουρανοί.

μια μέρα όμως στις 2, το ξέρω θα ξυπνήσω,
και απ΄ τ΄ανοιχτό παράθυρο, άνοιξη θα μυρίσω,
τότε άκουσε και μάθε το, θα έρθω να σε βρω,
της άνοιξης πρώτο φιλί, στα χείλη να γευτώ.