Αν σας έδειχνα μια νυχτερινή φωτογραφία μπορεί να την πιστεύατε ή να την σχίζατε, ας είναι…, διότι αν δεν γνωρίζετε εσείς οι ίδιοι τα τοπία που αιχμαλώτισα στο φιλμ, θα το βρείτε πολύ δύσκολο να βιώσετε μια διαφορετική αλήθεια από αυτή που σας δίνω εγώ εδώ.

2.3.08

θα με φιλήσεις;

-όχι τώρα.
-θα με δουν.

κρατάς ένα κουτί γλυκά.
κάνεις ένα βήμα πίσω και κοιτάζεις το δρόμο.
τον κόσμο που περνά και σε κοιτάζει.
σε λίγο σε ξεχνά και κοιτάζει τη δουλειά του.

εγώ βλέπω εσένα.
δε θα σε ξεχάσω σε λίγο.

αργότερα από τον καναπέ κοιτάζω την τηλεόραση.
σε βλέπω στην οθόνη.
παίζεις σε μία ταινία με τον χατζηχρήστο.
στέκεσαι στην άκρη του δρόμου και κρατάς ένα κουτί γλυκά.

γυρίζεις στην κάμερα και κοιτάς πάνω δεξιά,
προς το μέρος του καναπέ.
ο κόσμος δεν το βλέπει.
κοιτάζει το χατζηχρήστο.
μπορεί και τη δουλειά του.

-τώρα ναι.
-δε με βλέπει κανείς.

2 σχόλια:

ego είπε...

Εγώ απο τη αρχή έχω δηλώσει...φαν (που λένε και στο χωριό μου)
Δεν μπορώ να πω ότι αντιλαμβάνομαι πλήρως το νόημα τούτοων των στίχων, αλλά είναι τόσο έντονες οι είκόνες και τόσο παραστατικά δοσμένη η φαντασίωση, που νομίσω πως η αναζήτηση νοήματος πεεριττεύει μπροστά στον ποιητικό λόγο.

Πέτρος είπε...

Να φιλήσεις το παιδί,
το θέλει τόσο πολύ!