ΓΙΑΓΑΛΑΞΥΔΙΑΚΕΣ ΠΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

του δρόμου οι πλάκες άναψαν,
κάτ' απ' το φόρεμά της,
ρίγισαν και ράισαν,
στο κάθε πάτημά της.
-όμορφη τί περπατάς,
με ανοιχτό το βήμα;
κάνε μια χάρη και σ' εμάς,
στο λέμε είναι κρίμα.
περπάτα λίγο πιο αργά,
και άσε μας να δούμε,
του κόσμου όλη την ομορφιά,
για τούτο μόνο ζούμε.
ρίξε τα μαλλιά στις πλάτες,
να μυρίσουνε οι στράτες.
-μα σεις δε ζείτε πέτρες,
δεν έχετε ψυχή,
μου φαίνεται είστε ψεύτες,
και λίγο πονηροί.
-αγόρια ήμασταν παλιά,
κι ο διάολος να τους πάρει,
που δρόμο μας εκάνανε,
για τη δική σου χάρη.
για να μπορείς να περπατάς,
τους άχαρους να χαιρετάς,
και μας να μας μαλώνεις,
και να μας φαρμακώνεις.
ρίξε τα μαλλιά στις πλάτες,
να μυρίσουνε οι στράτες.